Ołtarze Ołtarz Imhoffów Dzieło powstało w latach 1418–1422, z inicjatywy patrycjusza norymberskiego Konrada Imhoffa. Pierwotnie miał formę poliptyku. Kompozycję tworzy scena Koronacji Marii przez Chrystusa (pośrodku), w asyście apostołów św. Jakuba Młodszego i św. Filipa oraz adorującego fundatora z trzema kolejnymi żonami (ukazanych na skrzydłach bocznych). Pierwotnie na rewersach Chrystus jako Vir Dolorum w asyście Marii i św. Jana. Badacze dzieła dopatrują się tu dwóch anonimowych mistrzów: tzw. Mistrza Ołtarza Imhoffów (awers, umieszczony in situ) oraz Mistrza Ołtarza Bamberskiego lub Mistrza Ołtarza Deichslera (malowidło rewersu obecnie w Germanisches Nationalmuseum). Ołtarz Deocarusa thumb|240px|left|Ołtarz Deocarusa – widok ogólny Swoją nazwę zawdzięcza Deocarusowi, pełniącemu od ok. 800 r. funkcję opata w klasztorze Herrieden, spowiednikowi Karola Wielkiego. Relikwie opata w 1316 roku ofiarował kościołowi Św. Wawrzyńca cesarz Ludwik IV Bawarski z dynastii Wittelsbachów. Obecne zachowane na miejscu dawnego ołtarza retabulum jest fundacją patrycjusza Andreasa Volckamera z lat 1437/38. Ma formę tryptyku, z dwoma parami skrzydeł;