thumb|250px|Jean-François Millet – Zbierające kłosy (1857), jeden z najbardziej znanych w świecie obrazów barbizończyków thumb|250px|Jules Dupré – Stary dąb (1870) thumb|250px|Constant Troyon – W drodze na targ (1859) Szkoła z Barbizon, barbizończycy (fr. École de Barbizon, École de 1830) – grupa francuskich malarzy, działająca w latach 1830–1860Według niektórych źródeł działalność grupy sięga lat siedemdziesiątych tego stulecia (Mały słownik sztuk plastycznych, dz. cyt.). w okolicach Barbizon i tworząca głównie pejzaże.
Ugrupowanie Umowna nazwa odnosi się do ugrupowania twórców, którzy w latach 30. XIX wieku utworzyli kolonię artystyczną we wsi Barbizon na skraju lasu Fontainebleau w rejonie paryskim. Ich ideą przewodnią była ucieczka od zaborczej cywilizacji miejskiej i odosobnienie od środowiska sprzyjającego dehumanizacji. Przywódcą był Théodore Rousseau, znany z umiejętności głębokiego oddawania przyrody, do której miał stosunek panteisty. Poza nim, od początku do znanych należeli Jules Dupré, Charles-François Daubigny, Narcisse Díaz de la Peña, Constant Troyon, Jean-François Millet (od 1849) i Charles JacqueJednak za prekursorów ugrupowania (sprzed 1830 r.) uważani są Théodore Caruelle d’Aligny, Alexandre Desgoffe i Lazare Bruandet..