thumb|250px|Jean-François Millet – Zbierające kłosy (1857), jeden z najbardziej znanych w świecie obrazów barbizończyków thumb|250px|Jules Dupré – Stary dąb (1870) thumb|250px|Constant Troyon – W drodze na targ (1859) Szkoła z Barbizon, barbizończycy (fr. École de Barbizon, École de 1830) – grupa francuskich malarzy, działająca w latach 1830–1860Według niektórych źródeł działalność grupy sięga lat siedemdziesiątych tego stulecia (Mały słownik sztuk plastycznych, dz. cyt.). w okolicach Barbizon i tworząca głównie pejzaże.
Ugrupowanie Umowna nazwa odnosi się do ugrupowania twórców, którzy w latach 30. XIX wieku utworzyli kolonię artystyczną we wsi Barbizon na skraju lasu Fontainebleau w rejonie paryskim. Ich ideą przewodnią była ucieczka od zaborczej cywilizacji miejskiej i odosobnienie od środowiska sprzyjającego dehumanizacji. Przywódcą był Théodore Rousseau, znany z umiejętności głębokiego oddawania przyrody, do której miał stosunek panteisty. Poza nim, od początku do znanych należeli Jules Dupré, Charles-François Daubigny, Narcisse Díaz de la Peña, Constant Troyon, Jean-François Millet (od 1849) i Charles JacqueJednak za prekursorów ugrupowania (sprzed 1830 r.) uważani są Théodore Caruelle d’Aligny, Alexandre Desgoffe i Lazare Bruandet.. Często przebywał wśród nich Camille Corot (uważany też za jednego z założycieli).
Większość barbizończyków przeprowadziła się do wioski w latach 40. XIX stuleciaZmarli tam zarówno Th. Rousseau (1867) jak i J.-F. Millet (1875).. Kolonia przyciągała również cudzoziemców (np. W.B. Baird, K. Bodmer), zwłaszcza Belgów (J. Coosemans, bracia de Cock, A. de Knyff, E. Verboeckhoven). W latach późniejszych ze środowiskiem tym związany był m.in. Józef Szermentowski (co zaznaczyło się silnie w jego twórczości)Por. Mały słownik terminów plastycznych, dz. cyt. oraz rumuńscy malarze N. Grigorescu i I. Andreescu.
Cechy malarstwa Domeną barbizończyków było malarstwo pejzażowe, w którym stworzyli rodzaj „krajobrazu intymnego”, wychodząc z założeń romantycznego kultu przyrody i umiłowania ojczystego krajobrazu. Było to radykalnym zerwaniem z akademicką tradycją pejzażu idealizowanego. Podstawę pracy stanowiło bezpośrednie studium w plenerze, a natchnienia poszukiwano podczas wędrówek po miejscowych lasach. Tematem obrazów były wybrane, nie upiększane fragmenty autentycznego pejzażu (wnętrza lasu, brzegi rzek i stawów, nawet poszczególne drzewa), niekiedy ożywione sztafażem. Niektórzy z twórców preferowali czysty pejzaż, inni skłaniali się ku portretowaniu zwierząt (tematyka animalistyczna przeważała np. u Troyona); przedstawiano też naturalistyczne sceny z życia wieśniaków (zwłaszcza J.-F. Millet, J. Breton). Historycznymi wzorami, z których czerpali barbizończycy, było XVII-wieczne holenderskie malarstwo krajobrazowe (zwłaszcza Meinderta Hobbemy i Jacoba van Ruisdaela) oraz znana od czasu paryskiej wystawy w 1824 r. twórczość Johna Constable’a i Richarda P. Boningtona; inspiracje pochodziły też z malarstwa Williama Turnera.
Pejzażyści z Barbizon posługiwali się paletą spokojnych, ziemistych barw, a dzięki starannemu nakładaniu barwnych smug i plam uzyskiwali efekt np. migotania światła pomiędzy gałęziami drzew. Zainteresowanie przejawiane dla wizualnych wartości rozproszonego światła wskazuje na nich wprost jako na poprzedników impresjonizmu. Rysowali z natury, następnie dopracowując w atelier płótna, zazwyczaj o niewielkich rozmiarach.
Twórczość ich początkowo napotkała stosunkowo wrogie przyjęcie ze strony malarzy akademickich, a prace ich systematycznie odrzucało jury oficjalnego salonu. Sytuacja uległa zmianie dopiero po 1848, dzięki staraniom wybitnego krytyka sztuki É.J.Th. Thorégo. Uznaje się, że malarstwo szkoły z Barbizon spełniło doniosłą rolę w procesie kształtowania europejskiego realizmu i stworzyło podstawę dla impresjonizmuPor. A. Dulewicz: Słownik sztuki francuskiej, dz. cyt..
Wykaz innych ważniejszych artystów Auguste Anastasi Adolphe Appian Antoine-Louis Barye Jean Birotte Henri Biva Jules Breton Louis Cabat Ferdinand Chaigneau Albert Charpin Antoine Chintreuil Jean Désiré Gustave Courbet Pierre Emmanuel Damoye Alexandre-Gabriel Decamps Alexandre Defaux (DeFaux) Hippolyte Camille Delpy Charles Deshayes Jules Dupré Camille Flers François-Louis Français Antoine Guillemet Henri Harpignies Paul Huet Louis Aimé Japy Gabriel-Hippolyte Lebas Émile van Marcke Charles Olivier de Penne Paul-Emmanuel Péraire Pierre Thuillier Jules Jacques Veyrassat Félix Ziem Uwagi
Przypisy
Bibliografia Andrzej Dulewicz: Słownik sztuki francuskiej. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 34-35, Patricia Fride R. Carrassat, Isabelle Marcadé: Style i kierunki w malarstwie. Leksykon wydawnictwa Larousse. Warszawa: Arkady, 1999, s. 62–63, Krystyna Zwolińska, Zasław Malicki: Mały słownik terminów plastycznych. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1993, s. 36, Leksykon malarstwa od A do Z, od początków do współczesności (red. P. Szubert, P. Trzeciak). Warszawa: Muza, 1994, s. 37-38,
Kategoria:Malarstwo francuskie Kategoria:Zgrupowania malarzy Kategoria:Malarstwo plenerowe *