W 1975 został przewodniczącym Komisji Informacji Polskiego Komitetu Organizacji Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO).
Debiutował w 1947 felietonami teatralnymi w krakowskich „Listach z Teatru”, pisał słuchowiska radiowe, był jednym z pomysłodawców i współautorem (wraz z Jerzym Janickim i Władysławem Żesławskim) słuchowiska radiowego Matysiakowie. Z J. Janickim napisał też słuchowisko Numer poda centrala, uczestniczące w konkursie Prix Italia we Włoszech. Tłumaczył i adaptował dla młodzieży tak znane książki jak Przypadki Robinsona Kruzoe i Chata wuja Toma. Tworzył też sztuki telewizyjne (Nie ma nieznanych wysp, Kundel).
Oprócz radia pasjonował się końmi. Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną, Wandą Błoch (1904–1993), miał córkę Aleksandrę Stampf’l-Kedaj (1942–2020), dziennikarkę i korespondentkę „Życia Warszawy” w Rzymie, matkę Hanny Lis. Drugą żoną, od 1960 była Dżennet Połtorzycka-Stampf’l, także dziennikarka.
thumb|Grobowiec Stanisława Stampf’la i Dżennet Połtorzyckiej-Stampf’l Zmarł w Warszawie.