Od 1952 pracował w Polskim Radiu w Warszawie kolejno jako zastępca redaktora naczelnego w Rozgłośni Warszawskiej (do 1956), redaktor odpowiedzialny działu literackiego w Zespole Programu Krajowego Polskiego Radia. W latach 1958–1960 pełnił funkcję konsultanta do spraw słuchowisk. W 1960 objął stanowisko dyrektora programowego w Zespole Programu Krajowego Polskiego Radia, a w latach 1966–1969 był dyrektorem programowym w Zespole Programu Telewizyjnego. Był inicjatorem utworzenia Programu III Polskiego Radia (Stampf’lowi przypisuje się przekonanie Włodzimierza Sokorskiego lub Władysława Gomułki do stworzenia Programu III Polskiego Radia) oraz zorganizowania w 1963 Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1963 został członkiem Związku Literatów Polskich, a w 1968 Międzynarodowego Klubu Teatralnego. W latach 1968–1971 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Dialog”. W 1971 powrócił do pracy w Komitecie do Spraw Radia i Telewizji, gdzie pełnił funkcję dyrektora programowego Zespołu Programu Krajowego Polskiego Radia (do 1972), a następnie kierownika Naczelnej Redakcji II Programu Telewizji Polskiej. Od maja 1974 był doradcą ds. programowych przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji.