Franciszek Ryszard Głowacz, ps. „Lis” (ur. 24 marca 1910 w Naramicach, zm. 7 kwietnia 1942) – żołnierz legii cudzoziemskiej, partyzant, hubalczyk.
Życiorys Urodził się jako najmłodszy z 5 synów Jana Głowacza (1867–1942) straconego w dniu 23 marca 1942 w obozie koncentracyjnym w Auschwitz i Eleonory z d. Bartel z Wieruszowa. Dzieciństwo Franciszek spędził przy rodzicach w Praszce, w której w 1924 ukończył szkołę powszechną. We wrześniu 1924, rozpoczął naukę w liceum ogólnokształcącym w Łomży. Koszt nauki i zakwaterowania w internacie pokrył jego starszy brat Ludwik Głowacz, będący strażnikiem Straży Granicznej na pobliskiej granicy Polski z Prusami w Czarni k. Chorzel. Naukę w liceum przerwał po trzech latach nauki.
Zauroczony modną i chlubną wtedy kawalerią polską (w której wcześniej służyli jego trzej starsi bracia), oraz ułańskim mundurem, koniem i szablą, jako 18-letni młodzieniec – jesienią 1928, ochotniczo wstąpił do 11 pułku Ułanów Legionowych w Ciechanowie im. ppłk. Antoniego Jabłońskiego. Następnie został wytypowany do pułkowej szkoły podoficerskiej, którą ukończył jako prymus i jako kapral został zawodowym żołnierzem tego pułku. W niedługim czasie został mianowany zastępcą dowódcy II plutonu w III szwadronie.