W styczniu 1933 roku przeniesiony do Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie na stanowisko kierownika Referatu Wyszkolenia KawaleriiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 95.. Od lipca 1933 roku dowodził szwadronem KOP „Iwieniec”, a od października tego roku szwadronem KOP „Hnilice Wielkie”. Od sierpnia do listopada 1934 roku był słuchaczem kursu doskonalącego w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, a po jego ukończeniu został dowódcą szwadronu zapasowego 8 pułku ułanów w Krakowie, którym dowodził do 1939 roku. Na majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku.
W sierpniu 1939 roku został dowódcą dywizjonu rozpoznawczego Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej i na jego czele walczył w kampanii wrześniowej.
Po zakończeniu walk przez brygadę uniknął niewoli i w październiku 1939 roku wrócił do Warszawy, gdzie wstąpił do SZP, później kolejno Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. W 1941 roku został komendantem Obwodu Śródmieście Okręgu Warszawa AK, funkcję tę pełnił do marca 1944 roku.