Szyk podmiotu, orzeczenia i dopełnienia Najczęściej stosowanym sposobem wskazania typu syntaktycznego danego języka jest określenie szyku trzech podstawowych elementów zdania, a mianowicie: podmiotu (ang. subject = S), orzeczenia (ang. verb = V) i dopełnienia bliższego (ang. object = O). W językach świata odnaleźć więc można następujące sześć kombinacji: SOV (Jan Marię kocha): łacina, japoński, koreański, ajnoski, osetyński, tybetański, … SVO (Jan kocha Marię): angielski, hebrajski, chiński, polski, francuski, niemiecki, … VSO (Kocha Jan Marię): arabski, irlandzki, walijski, hawajski, … VOS (Kocha Marię Jan): malgaski, fidżyjski, kiriwina, … OVS (Marię kocha Jan): apalai, arecuna, … OSV (Marię Jan kocha): nadeb, hupda, shavante, …
Choć wszystkie powyższe kombinacje występują w językach świata, nie wszystkie są jednakowo powszechne. Zdecydowanie najczęstsze są szyki SOV oraz SVO: odnaleźć je można odpowiednio w ponad 45% i 42% języków świata. Szyk VSO jako podstawowy występuje w ok. 9% języków świata, VOS i OVS w 1–3%, natomiast najrzadszy jest szyk OSV, który jest szykiem standardowym dla mniej niż jednego procenta języków.