Królowie indyjscy, będący w zasadzie wegetarianami, chcąc upodobnić się do tego wielkiego bohatera opiewanego w Ramajanie, przyjęli zwyczaje „mięsożernej” kasty wojowników – kszatrijów.
Tradycja hinduska podaje, że bóg Kryszna wychował się wśród pastuchów krów, zajadał się serem i masłem.
Bóg Śiwa, czczony przez jogów, podróżował (wahana) na białym byku Nandi uważanym za symbol umysłu. Wszystko to świadczy o tym, że zabijanie krów i spożywanie mięsa było obce tradycjom i wierzeniom religijnym Indusów.
Zmiany zaczęły następować za panowania cesarza Asioki (ok. 269-232 p.n.e.). Ten wyznawca buddyzmu i protektor innych wyznań nieortodoksyjnych (dżinizmu, adżiwików) zakazał masowego uboju na potrzeby dworu. Pod koniec swego panowania wydał dekret zabraniający zabijania krów. Dekret Asioki, poparty przez mnichów buddyjskich i dżinijskich oraz część braminów, znalazł zrozumienie wiernych. Do utrwalenia zasady nietykalności krów przyczyniła się doktryna ahinsy, która była przeciwna zadawaniu gwałtu ludziom i zwierzętom. Wraz z upowszechnieniem się doktryny ahinsy rósł nacisk na rządzącą ortodoksją kastę braminów, aby zaniechali spożywania mięsa i ryb. W końcu przymus zmienił się w nakaz, a zadawanie bólu krowie lub namawianie innej osobie do tego czynu zaczęto karać śmiercią.