Był dyrektorem Szpitala Ubezpieczalni Społecznej w Warszawie.
II wojna światowa Nie istnieje dokumentacja poświadczająca przebieg służby Bujalskiego we wrześniu 1939 r. Ze względu na wiek (w chwili wojny miał 54 lata) był zaliczony do grupy oficerów pospolitego ruszenia. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, gdzie nawiązał współpracę z Delegaturą Rządu na Kraj. 8 stycznia 1942 roku został aresztowany przez Gestapo i osadzony na Pawiaku. Po śledztwie, 17 kwietnia 1942 roku wysłany do Auschwitz, gdzie zginął 7 września 1942 roku.
Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 289-1-4).
W 2022 roku Fundacja ,,Stare Powązki" na zlecenie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w ramach projektu odrestaurowywania grobów ministrów II RP, odnowiła miejsce grób J. Bujalskiego. mały|304x304px|Grób Jerzego Bujalskiego po renowacji
Życie prywatne Od 1911 był mężem Marii ze Skoczylasów (1886–1977).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923) Krzyż Niepodległości (13 kwietnia 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia)
Przypisy