Jako włodarz rozległej, obejmującej również archidiakonat warszawski, diecezji poznańskiej, okazał się dbałym gospodarzem.
Początki kariery Przeznaczony od dzieciństwa do stanu duchownego, został już w wieku trzynastu lat kanonikiem tytularnym krakowskim. Studia odbył w rzymskim Collegium Romanum jezuitów. W 1727 r. uzyskał święcenia kapłańskie, a rodzina załatwiła mu w tymże roku tak zwane księstwo sieluńskie, czyli intratne probostwo katedry płockiej. Niedługo później uzyskał kolejne lukratywne prebendy, kanonię w kapitule warszawskiej, a przede wszystkim opactwo benedyktynów w wielkopolskim Lubiniu. Został również deputatem na Trybunał Główny Koronny.
Zabiegi o biskupią sakrę W 1729 r. Czartoryski odbył podróż do Rzymu, skąd wrócił w styczniu 1730 r. Rezultatem wspartych przez Francję (na której opierali się wówczas Czartoryscy) zabiegów w Rzymie było papieskie przyrzeczenie nominacji na biskupa poznańskiego w 1732 r. Czyniono również starania o kardynalską purpurę dla młodego prałata. Plany te pokrzyżował niekorzystny dla Familii przebieg elekcji w 1733 r. Teodor Kazimierz znalazł się w obleganym przez Rosjan Gdańsku, gdzie pod dowództwem Stanisława Poniatowskiego schronili się zwolennicy Stanisława Leszczyńskiego, oczekujący na pomoc Francji. Po kapitulacji podpisał akt uznania Augusta III.