W związku z tym zapowiedział, że rząd będzie egzekwował od ich użytkowników obowiązek zalesiania karczowanych terenów. Zastrzegł również, że w celu ratowania drzewostanu gotowy jest na wprowadzenie zakazu wywozu drewna za granicę. Minister planował powołać Państwową Radę Rolniczą, złożoną z fachowców, która pełniłaby rolę organu doradczego ministerstwa.
Dalsze lata Po ustąpieniu z funkcji ministra współorganizował Kongres Rolniczy w Warszawie. Pracował jako sekretarz generalny w pozostającym pod wpływem Narodowej Demokracji Centralnym Towarzystwie Rolniczym w Warszawie, a w latach 1925–1930 wchodził w skład Prezydium CTR. W grudniu 1925 r. został powołany w skład Państwowej Rady Rolniczej. Po zamachu majowym w 1926 r. stopniowo wycofywał się z aktywnego życia politycznego, jednocześnie kontynuując działalność w organizacjach rolniczych. Jesienią 1928 r. wszedł z ramienia Centralnego Towarzystwa Rolniczego w skład Komisji Unifikacyjnych Organizacji Rolniczych, w 1929 r. został zaś członkiem Rady Głównej Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych. Od 1930 r. był dyrektorem Związku Polskich Organizacji Rolniczych i członkiem zarządu Związku Ekspertów Zboża. W 1937 r. był prezesem Związku Izb i Organizacji RolniczychKurier Bałtycki, 1937, nr 118 (7 VIII), s.