Doktor zamiast poznać z bliska psychikę pacjentów, ma okazję poznać na własnej skórze specyfikę działania psychotropów. Lekarz przygląda się szpitalnej atmosferze, ocenia pracę kolegów po fachu, snuje własne przemyślenia, które (zarówno te ściśle medyczne, jak i bardziej osobiste, filozoficzne) zamieszcza w notatniku przemyślnie skrywanym w toalecie. Pyta w nim np. gdzie biegnie dokładna granica oddzielająca ludzi zdrowych od chorych. „A skąd wiadomo, gdzie zaczyna się łysina?”- odpowiedział mu kiedyś, jeszcze w czasie studiów, profesor. Lekarz granicę taką dobrowolnie przekroczył i teraz czuje się coraz bardziej zagrożony. Pacjenci jawnie okazują mu wrogość, jakby wyczuwali jego odmienność: nachodzą go, jeden z nich bije go dotkliwie (podobnie jak pielęgniarz). Po bezskutecznej próbie ucieczki udaje się Majerowi wreszcie skontaktować z prof. Zimińskim, który nie ma jednak dla niego dobrych wiadomości. Otóż Majer tak dobrze udawał chorego, że rozpoznano u niego schizofrenię paranoidalną, dlatego nie można go teraz tak po prostu wypisać ze szpitala. Zimiński obiecuje otoczyć Majera szczególną opieką na lżejszym oddziale, gdzie „chory wyzdrowieje”. Na lżejszym oddziale przebywają Goebbels (którego bez trudu można uspokoić okrzykiem „Norymberga!”) oraz Krynicki – psychiatra osadzony przed paroma laty w zakładzie.