Gdy przybył do Puteoli, zachowywał się jakby był w publicznych interesach i z wielkim tupetem zarekwirował niektóre okręty i udał się na Sycylię, która w tym czasie była najbezpieczniejszym miejscem na schronienie dla ludzi z listy proskrybowanychWaleriusz Maksymus, Factorum et dictorum memorabilium libri novem, ks. VII, rozdz. 3, 9.
W 35 p.n.e. on oraz inni poważniejsi przyjaciele Pompejusza, którzy jeszcze przy nim wytrwali, skoro zobaczyli, że nie zaniechał wojny przeciw znacznie silniejszym triumwirom, nabrali przekonania, że jest stracony, i zapewniwszy osobiste bezpieczeństwo przeszli na ich stronęAppian z Aleksandrii, Historia rzymska, ks. XVII, rozdz. 139. Saturninus za swoją dezercję od Pompejusza został nagrodzony przez Augusta konsulatem, który odbył w 19 p.n.e.
Początek kariery Gdy Sencjusz sprawował swój konsulat, cesarz porządkował stosunki w Azji i na Wschodzie. Pod jego nieobecność i przypadkowo będąc jedynym konsulem w Rzymie, całkowicie zdany na własne siły, spełniał wzorowo swoje obowiązki. Działał z surowością i żelazną konsekwencją, wydobywając na jaw oszustwa dzierżawców podatkowych, których ukarał za chciwość i skierował do skarbu grosz publiczny. Szczególnie wzorową postawę zajął na zgromadzeniach elekcyjnych.