Ludwik Ząbkowski (ur. 1 lutego 1891 w Lackiej Woli, zm. 1 grudnia 1973 w Londynie) – generał brygady Polskich Sił Zbrojnych, doktor prawa, polityk emigracyjny, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 1 lutego 1891 w Lackiej Woli jako syn Jana. Ukończył studia prawnicze we Lwowie. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916. Jego oddziałem macierzystym był pułk haubic polowych nr 45, w 1918 przemianowany na pułk artylerii polowej nr 145. thumb|left|Drużyna „Sokoła” w Gródku Jagiellońskim w 1912; Ludwik Ząbkowski siedzi pierwszy z lewej. W listopadzie 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego. W latach 1922–1927 był pełniącym obowiązki zastępcy i zastępcą dowódcy 2 pułku artylerii ciężkiej w Chełmie, a w latach 1927–1929 zastępcą dowódcy 5 pułku artylerii ciężkiej w Krakowie. W kwietniu 1929 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko komendanta. W kwietniu 1934 został przeniesiony do 5 pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy pułku. W latach 1937–1939 dowodził 10 Grupą Artylerii w Przemyślu.