Gdy wybuchły wojny z Francją, wielu przedstawicieli śląskiej szlachty opowiedziało się po stronie króla pruskiego. Karol Łazarz również włączył się w działania militarne. W 1813 r., w okresie tzw. wojny wyzwoleńczej przeciw Napoleonowi, uczestniczył w organizowaniu górnośląskich oddziałów ochotniczych. W czasie 100 dni Napoleona (1815) sformował własnym sumptem pułk śląskich huzarów i objął nad nim dowództwo jako pułkownik​. Był to nowo utworzony pruski 7. pułk huzarów (noszący imię „König Wilhelm I.”), złożony głównie z ochotników z Górnego Śląska. Karol Łazarz dowodził tym pułkiem od marca 1815 r., przyczyniając się do mobilizacji lokalnej szlachty i mieszczan do walki z Francuzami. Choć służba frontowa Karola trwała krótko – już w styczniu 1816 r. przekazał dowództwo zawodowemu oficerowi – to jego zaangażowanie przyniosło mu uznanie i wojskowe szlify. Dzięki zasługom wojennym Karol Łazarz awansował w armii pruskiej do stopnia pułkownika (Oberst). Za męstwo i wkład w walki otrzymał prestiżowe odznaczenie wojskowe – Order Pour le Mérite (Krzyż „Za Zasługę”) z Koroną​, nadawany za wybitne czyny na polu bitwy.