Lekiem z wyboru jest cyprofloksacyna.
Padłe zwierzęta zarażone wąglikiem powinny być spalone.
Zachorowania ludzi – zoonoza Laseczka wąglika lub jej zarodniki wnikają do organizmu: drogą oddechową; drogą pokarmową; przez skórę.
W miejscu wniknięcia bakterie rozmnażają się powodując miejscowe zmiany zapalno-martwicze. Z ogniska pierwotnego dochodzi do rozprzestrzeniania się infekcji na cały organizm.
Infekcja laseczką wąglika u człowieka występuje w jednej z trzech postaci: skórnej (czarna krosta) – 95%; jelitowej; płucnej.
Postać skórna może przebiegać jako umiejscowiony odczyn zapalny lub postać rozlana. Umiejscowiony odczyn zapalny ma charakter pęcherzyka (tzw. czarna krosta, łac. pustula maligna) wypełnionego ciemnym płynem, który pęka, pozostawiając czarny strup; inną postacią jest twardy, głęboki i niebolesny naciek zapalny tkanek (obrzęk złośliwy, oedema malignum), również przebiegający z powiększeniem okolicznych węzłów chłonnych.
Postać jelitowa charakteryzuje się silnym bólem brzucha, gorączką, biegunką lub czasem zaparciami. Stolec może zawierać świeżą krew, często ma smolistą barwę. Mogą wystąpić wymioty, niekiedy zawierające krew.