Postępująca choroba może prowadzić do wodobrzusza lub perforacji jelita.
Charakterystycznymi objawami postaci jelitowej są: biegunka śluzowo-krwista bóle brzucha wymioty wysoka gorączka. Stan chorego jest ciężki i często po 2–3 dniach kończy się śmiercią.
Najcięższa jest postać płucna (historycznie nazywana „chorobą sortowaczy wełny”) o charakterze ciężkiego zapalenia płuc. Ta postać charakteryzuje się wysoką gorączką, dreszczami, kaszlem z odpluwaniem krwistej plwociny, dusznością i sinicą. W znacznym procencie przypadków dochodzi do zgonu w okresie 24 do 36 godzin od wystąpienia objawów.
Przeprowadzone w 2004 roku badania 15 osób, które przeżyły zakażenie laseczką wąglika wskazują, że ludzie ci mają poważne problemy ze zdrowiem i złe rokowania przeżycia jednego roku po incydencie. Zakażenie drogą wziewną związane było z istotnie mniejszą przeżywalnością w porównaniu z zakażeniem przez powłoki ciała (JAMA 2004:291:1994).
Zapobieganie polega na zwalczaniu wąglika u zwierząt, badaniu mięsa i innych surowców zwierzęcych. Istnieje również kilka rodzajów szczepionek przeciw wąglikowi.