Ale kiedy Madżnun zbliża się do niej, Lajla przypomina mu, iż jest zamężna, zaś cielesny kontakt pomiędzy nimi byłby wbrew religii. Nezami ukazuje jej dylematy, „podkreślając problemy pojawiające się w zamkniętym społeczeństwie, w którym nie istnieje wolność wyboru małżonka, zaś plemienna lojalność i religijne zasady są na pierwszym miejscu”.
thumb|Madżnun rzuca się na grób Lajli, folio z rękopisu Chamsy Amira Chosrou. Północne Indie, ok. 1450. Freer and Sackler Galleries Lejli o Madżnun Nezamiego „było punktem wyjścia długiej serii imitacji, które były pisane w niemal każdym języku regionu, gdzie był odczuwalny kulturalny wpływ literatury perskiej”. Hasan Dulfaghari doliczył się 59 „imitacji” (nazira) poematu Nezamiego, co czyni go najczęściej naśladowanym romansem świata irańskiego. S. Asadollajew wymienił 80 poetów, którzy napisali swoją wersję Lajli i Madżnuna. Naśladowcy Nezamiego pożyczali od niego większość treści i metrum, jak również elementy kompozycji, w szczególności porady udzielane synowi poety oraz przemowę do podczaszego, które pojawiają się we wstępie i zawierają wyżej wymienione elementy dydaktyczne. Pomimo to każdy z tych poetów „starał się stworzyć oryginalne dzieło poprzez dokonanie zmian w epizodach romansu, dodanie nowych historii lub przeniesienie nacisku z jednego motywu na inny”.