thumb|Lajla pielęgnuje wycieńczonego Madżnuna, miniatura Dżaniego. Isfahan, 1684/85. Muzeum Brytyjskie Masnawi Nezamiego posiada wyraźne elementy dydaktyczne, dominujące zwłaszcza we wstępie i epilogu, gdzie udziela on czytelnikowi porad dotyczących krótkości życia, śmierci, pokory, itd.. Stara się przy tym pokazać, jak miłość doczesna staje się wysublimowaną miłością duchową, przedstawianą w kategoriach mistycznych. Madżnun jako idealny kochanek całkowicie pochłonięty przez swoją miłość staje się rodzajem ascety, który żyje w celibacie, umartwieniu, ciszy, odosobnieniu, przy niedostatku snu i pożywienia. O ile jednak asceta żyje w taki sposób z własnej woli, o tyle w przypadku idealnego kochanka jakim jest Madżnun dzieje się tak z powodu siły miłości. Tego rodzaju absolutna miłość sieje spustoszenie w społeczeństwie kiedy jest skierowana do obiektu ziemskiego, a nie Boga. Jednocześnie Lajla, pomimo że pozostaje lojalna jedynie wobec Madżnuna, nadal pozostaje wierna moralności ówczesnego patriarchalnego i religijnego społeczeństwa. Poeta czyni ją postacią bardziej aktywną niż ta z arabskich opowieści, przekazując jej inicjatywę w organizowaniu spotkań z Madżnunem oraz czyniąc również ją autorką niezwykłych wierszy.