Współcześni poeci arabscy nawiązują do romansu Lajli i Madżnuna i uwspółcześniają go w ironicznej formie. Salah Abd as-Sabur w napisanym wierszem dramacie Lajla wa-al-Madżnun (1970) „przedstawił mentalną i społeczną sytuację egipskich intelektualistów przed dojściem do władzy Nasera”.
Literatury irańskie thumb|Lajla i Madżnun w szkole, miniatura z rękopisu Chamsy Nezamiego przypisywana Szejchzade. Herat, 1524/1525. Metropolitan Museum of Art Wzmianki o Lajli i Madżnunie dosyć wcześnie pojawiły się w literaturze perskiej. Manuczehri porównuje deszczowe chmury „płaczące melancholijnie” do rzęs Madżnuna, zaś błyskawice, „śmiejące się bez znaczenia”, do ust Lajli. Ich imiona pojawiają się również w poezji Anwariego i Chaghaniego. Należy przy tym zaznaczyć, że choć później Lajla i Madżnun zostali powiązani z sufizmem, to początkowo romans nie niósł ze sobą takich konotacji. Jeszcze Naser-e Chosrou (XI w.) uważa temat za naganny, ponieważ symbolizuje jedynie miłość doczesną i frywolną poezję.