Stanisław Roch Okoniewski (ur. 16 sierpnia 1886 w Radomiu, zm. 21 listopada 1966 w Londynie) – podpułkownik audytor Wojska Polskiego, kierownik i prezes Najwyższej Izby Kontroli na Uchodźstwie (1949–1966).
Życiorys Członek Organizacji Bojowej PPS. W 1905 roku współorganizował strajk szkolny w Radomiu. W Lublinie organizator Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego, jednocześnie służył w armii carskiej (jako chorąży). W latach 1908–1913 studiował na wydziale prawa uniwersytetu w Kazaniu, następnie odbywał aplikację adwokacką w Radomiu. Podczas I wojny światowej został z rezerwy powołany do armii rosyjskiej, podjął jednocześnie studia na Wojskowej Akademii Prawniczej w Piotrogrodzie (ukończone w 1917). W sierpniu 1918 przeszedł do pracy w sądownictwie powszechnym, został zastępcą sędziego śledczego w Warszawie.
W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do korpusu oficerów sądowych, w randze kapitana. Był sędzią śledczym w Sądzie Wojskowym Okręgu Generalnego „Warszawa” w Warszawie, sędzią śledczym ds. specjalnej wagi, referentem kolejno Departamentu Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych i Najwyższego Sądu Wojskowego. 6 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920 roku.