Po wybuchu wojny wraz z władzami polskimi znalazł się w Rumunii; na emigracji kontynuował pracę w NIK, ale jako niepopularny urzędnik, uważany za człowieka sanacji został zdegradowany do stanowiska referenta. Po ewakuacji władz emigracyjnych do Wielkiej Brytanii (czerwiec 1940) pozostawał jeszcze dwa lata we Francji, dopiero latem 1942 znalazł się w Londynie; wkrótce mianowany członkiem Kolegium NIK, 1 marca 1949 roku został ponownie wiceprezesem.
1 maja 1949 roku, po przejściu dotychczasowego prezesa NIK, Tadeusza Tomaszewskiego na stanowisko premiera rządu emigracyjnego, został wyznaczony na stanowisko kierownika NIK. 23 października 1950 roku Prezydent RP, August Zaleski mianował go prezesem NIK. Prezesurę emigracyjnej NIK sprawował do końca życia.
Ordery i odznaczenia Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1962) „za wybitne zasługi położone dla Rzeczypospolitej Polskiej”. Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz.