Poza muzyką interesował się także innymi dziedzinami sztuki (współczesnym malarstwem, teatrem, filmem, poezją) i filozofią. Niemały wpływ na rozwój jego estetyki miały w owym czasie dyskusje z kompozytorem Yasuji Kiyose, który sporadycznie udzielał mu również porad w zakresie podstaw kompozycji.
Zasadniczo Takemitsu był muzycznym samoukiem. Samodzielnie kształtował swoją artystyczną osobowość, jednak nie stronił od wiedzy i doświadczenia wybitnych artystów. Toshi Ichiyanagi zapoznał go z twórczością europejskich awangardzistów (Messiaena, Stockhausena i Nono), a Fumio Hayasaka wprowadził w świat muzyki filmowej, kontaktując z reżyserem Akirą Kurosawą, z którym później Takemitsu wielokrotnie współpracował.
Zadebiutował 7 grudnia 1950 utworem fortepianowym Lento in due movimenti, wykonanym przez Haruko Fujitę na koncercie w Tokio. Kompozycja została zdyskredytowana przez krytykę komentarzem „to jeszcze nie muzyka”.