In an Autumn Garden (1973–1979) został napisany dla orkiestry gagaku, a Voyage (1973) był skomponowany na trzy biwy.
Przez ostatnie 20 lat Takemitsu zaczął stopniowo odchodzić od gęsto fakturowanych chromatycznych klastrów i masywnego brzmienia. Jego muzyka stawała się bardziej delikatna i nastrojowa, o wyraźnie zróżnicowanej harmonii i barwie. W 1988 w wywiadzie udzielonym New York Times stwierdził, że zachodnia muzyka lat 50. i 60. stała się przeintelektualizowana. „Kompozytorzy zaczęli skupiać się na funkcjonalności dźwięku, w wyniku czego muzyka straciła swoją zmysłowość”. Czerpiąc z tradycji japońskiego ogrodu, poszukiwał w muzyce współistnienia naturalnego piękna i sformalizowanych form. Sam siebie nazywał „ogrodnikiem muzyki”. Natura, zwłaszcza woda, stała się główną inspiracją i wiodącym tematem jego twórczości, m.in. w takich utworach jak: Green (1968), Garden Rain (1974), A Flock Descends Into the Pentagonal Garden (1977), Rain Tree (1981), Toward the Sea (1981), Rain Coming (1982), riverrun (1984), I Hear the Water Dreaming (1987).