Stanisław Wróblewski (ur. 5 maja 1868 w Tenczynku, zm. 17 grudnia 1938 w Warszawie) – polski działacz państwowy, prawnik, specjalista prawa rzymskiego, prezes Polskiej Akademii Umiejętności, w latach 1935–1938 senator II RP IV kadencji.
Życiorys Był synem Wincentego (1831–1892), oficera powstańczej partii powstania styczniowego, i Walerii z Bossowskich; miał dwóch braci: Władysława (1875–1951), pełniącego w 1918 przez niespełna pół miesiąca funkcję szefa rządu tymczasowego, Wincentego (1871–1942), doktora medycyny, autora licznych prac z dziedziny bakteriologii oraz siostrę Marię.
W 1885 ukończył chlubnie VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości w C.K. III Gimnazjum w Krakowie (w jego klasie byli m.in. Adam Bal, Stanisław Szeptycki, Karol Łepkowski). W latach 1885–1890 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim (UJ), na przełomie lat 1890 i 1891 uzupełniał wykształcenie na Uniwersytecie w Berlinie, po czym obronił na UJ doktorat prawa (1891). W latach 1892–1901 kolejno odbył aplikację i pełnił funkcję sędziego, jednocześnie kontynuując karierę naukową – habilitował się w 1895, a w 1901 uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego UJ. Od 1906 profesor zwyczajny i kierownik katedry prawa rzymskiego, dwukrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa UJ.