Wykładał prawo rzymskie, prawo handlowe, prawo wekslowe i ubezpieczeniowe. Był autorem wielu publikacji z dziedziny prawa, m.in. Zur Lehre von der Collision der Privatrechte, Allgemeines Buergerliches Gesetzbuch (3-tomowy komentarz do austriackiego kodeksu cywilnego, wspólnie z W.L. Jaworskim), Zarys wykładu prawa rzymskiego (2 tomy). Opracował także komentarz do polskiej ustawy spółdzielczej z 1920 oraz komentarz do prawa wekslowego i czekowego z 1924 i 1936.
W październiku 1926 został powołany na stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli (po śmierci dotychczasowego prezesa Jana Żarnowskiego). Kierował izbą przez 4 lata, do 15 października 1930, został zastąpiony przez generała Jakuba Krzemieńskiego. Od 1935 zasiadał w Senacie RP z nominacji prezydenta Mościckiego. Zmarł krótko po zakończeniu kadencji senatorskiej (wrzesień 1938).
Był wieloletnim członkiem PAU (w 1910 członek korespondent Akademii Umiejętności w Krakowie, 1918 członek czynny AU), od 1920 kierował Komisją Prawniczą Akademii, był delegatem PAU na ośrodek naukowy warszawski (1927–1929), sekretarzem generalnym (1921–1927), wiceprezesem (1927–1929), wreszcie od 1934 prezesem PAU. Od 1932 należał także do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.