Pod koniec września został osadzony w obozie dla internowanych Camp Marguerite, zaś w marcu 1945 r. przeniesiony do więzienia w Quimper. Ostatecznie, krótko przed rozpoczęciem procesu, trafił do obozu dla internowanych w Pont-de-Buis. 28 marca 1946 r. został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wszelkich praw publicznych. Wkrótce wyemigrował do Walii, gdzie występował jako dr Moger. Nawiązał kontakty z Kongresem Celtyckim i walijską partią nacjonalistyczną Plaid Cymru. Z ich pomocą utworzył Walijski Komitet Bretoński w celu wspomagania uchodźców bretońskich. Zaczął też wydawać jego organ prasowy biuletyn "Breton National News Service". Od września 1946 r. był asystentem na uniwersytecie w Swansea, a następnie uczył języka francuskiego w Catholic College w Llandeilo. Na pocz. 1948 r. został jednak wydalony z terytorium Wielkiej Brytanii, w wyniku czego zamieszkał w Dublinie. Zajmował się różnymi pracami;