U kresu wojny w 1918 był oficerem rezerwy 45 pułku piechoty Austro-Węgier w Sanoku.
Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1917 (mianowanie na ten stopień uzyskał tym samym rozkazem także jego brat Juliusz) i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera mianowany oficerem men. przy dowództwie 3 batalionu Strzelców Sanockich. Następnie szkolił i kierował Pogotowiem Młodzieży, powołanym przez komendanta sanockiego hufca Michała Urbanka, spełniającego zadania utrzymania porządku w mieście, które przyczyniło się następnie do organizacji pierwszych polowych oddziałów wojskowychEdward Zając, Szkice z dziejów Sanoka, Sanok 1998, s. 207.. W tym czasie prowadził zajęcia przysposobienia wojskowego. Służba w Pogotowiu odbywała się w godz. 8–22 i wyrobiła w służących postawę wojskowego drylu. W batalionie służył do maja 1919 i wówczas trafił do Dowództwa Frontu Galicyjsko-Lwowskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej, w tym obronie Lwowa. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiejPaweł Kosina, Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy Przyjaciele, Sanok 2006, s.