59., w tym w wyprawie kijowskiej. Służył na stanowiskach dowódcy kompanii i dowódcy batalionu.

W niepodległej II Rzeczypospolitej ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując tytuł doktora praw przed 1923. W Wojsku Polskim został awansowany do stopnia porucznika rezerwy w korpusie oficerów piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1920 został zdemobilizowany jako oficer 80 pułku piechoty. Później pozostawał oficerem rezerwowym 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku (1923, 1924).

Będąc radcą ministerialnym uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z początku 1922 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Od 1923 był pracownikiem służby zagranicznej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od 5 lipca 1923 do 1 stycznia 1925 pełnił funkcję sekretarza II klasy konsulatu RP w Pradze, następnie był sekretarzem II klasy konsulatu RP w Paryżu od 1 stycznia 1925 do 30 listopada 1927. Następnie powrócił do centrali MSZ w Warszawie i był referentem w Departamencie Polityczno-Ekonomicznym od 1 grudnia 1927. Później był kierownikiem referatu od 19 kwietnia 1933. Od 1 maja 1935 był naczelnikiem Wydziału Polaków Za Granicą w Departamencie Konsularnym (E.II;