Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chiń.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm. 867).
Początkowy okres istnienia szkoły rinzai można podzielić na trzy etapy: Okres działalności takich mnichów jak Eisai Myōan, Enni Ben’en i Shinchi Kakushin. Od wprowadzenia zen jako jednej z form buddyzmu do uzyskania pierwszeństwa. Okres zen Kamakury i wsparcia przez siogunat. Okres od uzyskania pierwszeństwa zen do uzyskania samowystarczalności szkoły rinzai. Okres, którego głównym przedstawicielem był Nampo Jōmyō (Shōmyō). Od samowystarczalności szkoły rinzai do uzyskania jej całkowitej niezależności.
Pierwsze próby transmisji chan do Japonii Dōshō (628–670). Był wybitnym japońskim mnichem, który w 653 r. udał się do Chin. Zdobywał wiedzę o chanie u mistrza Huimana ucznia drugiego patriarchy chan Huikego (487–594). Otworzył nawet pierwszy w Japonii ośrodek medytacyjny w klasztorze Gangō w Narze, ale Japończycy nie byli tym rodzajem praktyki zainteresowani. Daoxuan (702–760). Był właściwie mnichem winaji, ale zaznajomionym z naukami tiantai, huayan i chan. Chanu uczył się od mistrza Puji (651–739) z północnej szkoły stopniowego oświecenia.