Uczył on praktyki zen (znak chan [禪] był wymawiany przez Japończyków jako zen) mnicha Gyōhyō (722–797). Jego uczniem był mnich Saichō, znany bardziej jako Dengyō Daishi (767–822), który założył odpowiednik chińskiej szkoły tiantai – tendai. Praktyka zen została zmieszana z ezoterycznymi praktykami tej szkoły. Yikong. Uczeń mistrza chan Yanguana Qi’ana (750–842) ze szkoły hongzhou, z której rozwinie się potem tradycja linji. Przybył on do Japonii na zaproszenie cesarzowej Tachibany Kachiko, otrzymał nawet świątynię do prowadzenia i także nie zdołał stworzyć linii przekazu. Kakua (ur. 1142). Pierwszy Japończyk, który osiągnął oświecenie praktykując chan u mistrza szkoły linji z jej odgałęzienia yangqi – Fohaia Huiyuana (1103–1176). W Japonii spotkał z niewielkim zainteresowaniem. Zaproszony przez cesarza Takakurę, na jego zapytanie o nauki zen zrobił z zakładki szaty piszczałkę, zagrał jedną nutę i wyszedł. Udał się na górę Hiei i słuch o nim zaginął. Szkoła Darumy (Daruma=Bodhidharma w skróconej wersji japońskiej). Założona przez mnicha nazwiskiem Dainichi Nōnin (bd, XII wiek). Wśród tekstów buddyjskich natrafił na informację o buddyzmie chan (zen), zaczął go sam praktykować i osiągnął oświecenie.