Taikō Gyōyū zmarł jako opat Jōmyō-ji, prawdopodobnie nie zostawiwszy spadkobiercy. Przez jakiś okres mieszał praktykę zen z nauki szkoły shingon, spadkobierczyni chińskiej szkoły zhenyang (prawdziwych słów), czyli mantrajany.
Nieco dłużej przetrwała trzecia linia przekazu zapoczątkowana przez Shakuena Eichō. Około 1222 r. założył on klasztor Chōraku, gdzie jego uczniem był Enni Ben’en, późniejszy propagator zen w stylu rinzai.
Enni Ben’en Linia przekazu Enniego Ben’ena 45/18. Yangqi Fanghui (992–1049) odgałęzienie szkoły linji – yangqi 46/19. Baiyun Shoutuan (1025–1072) 47/20. Wuzu Fayan (1024–1104) 48/21. Yuanwu Keqin (1063–1135) 49/22. Huqiu Shaolong (1077–1136) 50/23. Ying’an Tanhua (1103–1163) 51/24. Mi’an Xijie (1132–1202) (także jako Xian) 52/25. Po’an Zuxian (1136–1211) 53/26. Wuzhun Shifan (1177–1249) 54/27/1. Enni Ben’en (1201-1280) (znany jako Shōichi Kokushi) Japonia. Szkoła rinzai. 55/28/2. Mujū Ichien (1226–1312) 55/28/2. Hakuun Egyō (1228–1297) 55/28/2. Tōzan Tanshō (1231–1291) 56/29/3. Kokan Shiren (1278–1346) 55/28/2. Senkei Shoken (zm. 1330) 56/29/3. Mugan Soō (zm. 1344) 57/30/4. Giyō Hōshū (1363–1424) 55/28/2. 56/29/3. 57/30/4. 58/31/5. Nittō Sokyoku (1431–1499) 55/28/2. Mukan Fumon (1212–1291) 56/29/3. 57/30/4. 58/31/5.