jap. gozan) i centrum ruchu zen w Kioto.
Shinchi Kakushin Linia przekazu Shinchiego Kakushina 45/18. Yangqi Fanghui (992–1049) odgałęzienie szkoły linji – yangqi 46/19. Baiyun Shoutuan (1025–1072) 47/20. Wuzu Fayan (1024–1104) 48/21. Kaifu Daoning (zm. 1113) 49/22. Yue’an Shanguo (1079–1152) 50/23. Laona Zudeng (bd) (także jako Dahong Zuzheng) 51/24. Yuelin Shiguan (1143–1217) 52/25. Wumen Huikai (1183–1260) autor Wumenguan 53/26/1. Shinchi Kakushin (1207–1298) (także znany jako Muhon Kakushin) Japonia. Szkoła rinzai. 54/27/2. Kohō Kakumyō (1271–1361) 55/28/3. Jiun Myōki (1273–1345) 55/28/3. Tokushō Bassui (1327–1387) 56/29/4. Shun'ō Reizan (1344–1408) Kakushin nie odegrał wielkiej roli w propagowaniu zen rinzai, gdyż lubił samotność i po otrzymaniu przekazu Dharmy zaszył się w odległym zakątku w okolicy dzisiejszego dystryktu Wakayama, niedaleko miejsca skąd pochodził. Wybudował tam mały klasztor Saihō, w którym pozostał przez ok. 40 lat. Odwiedzał jednak Kioto z wykładami. I jemu także nie udało się utrzymać w swoim klasztorze czystej praktyki zen i została ona zmieszana z naukami shingon. Niemniej główny nacisk kładziono na praktykę koanową (chiń. Koan) wykorzystując Mumonkan (chiń. Wumenguan). Japoński zen rinzai zyskał pierwszy tekst związany z jego najważniejszą praktyką.