Tak jak jamrajokształtne, posiada on zrośnięty drugi i trzeci palec tylnej łapy, oprócz końcówki, na której znajduje się para smukłych pazurów. Podczas poruszania się powoli kangury używają ogona jako dodatkowej kończyny, co oznacza, że przesuwają środek ciężkości ciała na przednie kończyny i skierowany w dół ogon, podczas gdy tylne kończyny przesuwają się do przodu. Podczas szybkiego ruchu czwarty palec stopy, który jest najdłuższy i najsilniejszy, jest zrównany z osią stopy i gra ważną rolę w poruszaniu się skokami, podczas gdy ogon służy do utrzymania równowagi. Tylne nogi nie mogą poruszać się do tyłu, ani niezależnie od siebie (z wyjątkiem pływania lub gdy zwierzę leży na boku), co wpływa na większą wydajność energetyczną skoków. Przednie kończyny kangurów są małe i słabo rozwinięte.
Populacja i stan ochrony W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC ( ‘najmniejszej troski’).
Przed osiedleniem się Europejczyków w Zachodniej Australii kangur zachodni występował pospolicie.