Jeden z takich fortów został zbudowany 14 sierpnia 1865 roku na wysokim plateau nad brzegami rzeki Powder koło ujścia strumienia Dry Fork. Początkowo otrzymał nazwę "Fort Connor" od nazwiska gen. Patricka Connora, którego ludzie z 6. pułku kawalerii z Michigan zbudowali palisadę i budynki fortu, mającego stanowić punkt zaopatrzeniowy dla ekspedycji karnej przeciw Indianom. 11 listopada 1865 roku posterunek przemianowano na "Fort Reno" dla uhonorowania gen. Jessego Reno, który poległ w bitwie pod South Mountain w czasie wojny secesyjnej.
Fort Reno miał bardzo prostą konstrukcję. Magazyny kwatermistrzostwa i stajnie otaczała czworokątna palisada z pni topoli o średnicy 25–30 cm. Byle jak ociosane pnie wkopano na około 120 cm w ziemię, a wysokość palisady ponad gruntem wynosiła około 240 cm. Jesienią 1865 roku wybudowano dodatkowe budynki na zewnątrz palisady: dwa budynki koszarowe, kwatery oficerskie, szpital, warsztaty, pomieszczenia dla woźniców i cywilnych współpracowników wojska, jak np. zwiadowców. Wszystkie te budynki miały dachy kryte darnią, a podłogi zastępowało klepisko. W sierpniu kompanie C i D 5. pułku ochotniczego (sformowanego z byłych żołnierzy konfederackich, którzy złożyli przysięgę na wierność i kompania A (złożona z Indian z plemienia Winnebago), zluzowały kawalerzystów z Michigan. Dowodzone przez kpt.