Hoover składał wiele obietnic zażegnania kryzysu gospodarczego, omawiając projekty działania z przedstawicielami wielkiego kapitału, lecz były one w większości bez pokrycia. Zgodnie ze swoimi konserwatywnymi przekonaniami i poparciem biznesu starał się jedynie zmobilizować inwestycje stanowe i federalne. Pod koniec 1930 r. sprzeciwił się pomysłowi robót publicznych, a na początku 1931 r. zaproponował pomoc federalną, która jednak była zbyt niska, by ruszyć gospodarkę z miejsca. Sprzeciwił się wprowadzeniu zasiłków dla bezrobotnych i wypowiadał się krytycznie na temat ingerencji administracji centralnej w sprawy biznesu, zasłaniając się przepisami Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Twierdził, że jedyną sytuacją, która usprawiedliwiłaby interwencjonizm była groźba śmierci głodowej. Pod koniec 1931 roku pojawiły się w kraju marsze głodowe, a pół roku później armia weteranów, zwana Bonus Army, dokonała marszu na Waszyngton, żądając wypłaty obiecanych świadczeń. Bonus Army rozpoczęła okupację kilku budynków federalnych, a następnie została rozpędzona przez wojsko, dowodzone przez generała Douglasa MacArthura. Dopiero na początku 1932 r.