Na skutek głodu który nastąpił w wyniku blokady kraju rząd San Marino ustąpił.
Na skutek interwencji włoskiego wojska w kraju z administracji zwolniono wszystkich zwolenników rządów a 29 deputowanych rządu utraciło mandaty, kilku z nich trafiło do więzienia. 27 działaczy (w tym kapitanowie regenci) trafiło pod sąd z zarzutami zdrady stanu. W wyniku serii bezpodstawnych oskarżeń, do dymisji poddał się sędzia najwyższy. Na więzienie a w praktyce roboty przymusowe skazani zostali dwaj regenci San Marino a także pięciu ich współpracowników. Pucz doprowadził do kryzysu gospodarczego który w ciągu 23 miesięcy wyniósł dwa miliardy lirów. Przed wyborami tymczasowy rząd chadecki zakazał manifestacji i zebrań politycznych. Aby uniemożliwić lewicy wygranie w wyborach, rząd zreformował prawo wyborcze które dotychczas przysługiwało każdej osobie urodzonej na terenie państwa (w ten sposób 52% głosów pochodziło z zagranicy), na mocy reformy głos mogli oddać jedynie San Marińczycy mieszkający w USA. W rezultacie wybory w 1959 roku wygrali chadecy.