W 1948 wróciła do Polski i osiadła w Warszawie. Podjęła pracę w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej w Referacie Pielęgniarstwa. Uczestniczyła w pracach nad szybkim przygotowaniem brakujących kadr medycznych. Wobec braku pielęgniarek i nauczycielek pielęgniarstwa zorganizowała Ośrodek Kształcenia Instruktorek Pielęgniarstwa i rozpoczęła prowadzenie kilkumiesięcznych kursów dla instruktorek. Pracowała także nad powołaniem Ośrodka Doskonalenia Średnich Kadr Medycznych. Udało jej się to zrealizować dopiero w 1961. Tą samą uczelnią, wówczas zwaną Centralnym Ośrodkiem Doskonalenia Kadr Medycznych, kierowała już po przejściu na emeryturę. W 1960 uzyskała 3 miesięczne stypendium z Fundacji Rockefellera celem poznania nowych trendów kształcenia pielęgniarek w Europie.
W 1964 wyjechała do Danii na kurs z zakresu administracji pielęgniarstwa w placówkach służby zdrowia, zorganizowany przez Światową Organizację Zdrowia. Następnie uczestniczy w kilkumiesięcznym kursie z zakresu opieki pielęgniarskiej nad chorym w domu, zorganizowanym przez Polski i Szwajcarski Czerwony Krzyż. Była rzeczniczką utworzenia wyższych studiów dla pielęgniarek. Współdziałała z Polskim Towarzystwem Pielęgniarskim, którego była współzałożycielką, w pracach przygotowawczych do jego uruchomienia w Lublinie.