Stary Żywiec – nieistniejąca dzielnica miasta Żywiec, do 1929 roku osobna wieś będąca siedzibą gminyŻywiec Stary na mapie WIG z 1934 r.. W 1966 roku zalana w związku z powstaniem Jeziora Żywieckiego.
Historia Dzieje do 1918 thumb|Stary Żywiec na obrazie Juliana Fałata z 1909 Zdaniem historyków w miejscu istnienia późniejszej wsi Stary Żywiec znajdowało się początkowo miasto Żywiec w swojej pierwotnej fazie rozwoju. Już w I poł. XIV w. Żywiec jawi się w źródłach jako miasteczko zorganizowane i ukształtowane, co pozwala doszukiwać się jego początków w XIII wieku. Najprawdopodobniej na przełomie XIV i XV wieku, ze względu na niekorzystne położenie miasta, mieszkańcy zaczęli stopniowo przenosić się początkowo na terytorium późniejszej Rudzy, a potem na obszar dzisiejszego Żywca (okolice Rynku). Sam proces lokowania, zasiedlania i przenoszenia miejscowości w najważniejszym źródle do dziejów Żywiecczyzny – Dziejopisie Komonieckiego – przedstawiony jest bardzo niejasno i pozostawia szerokie pole do snucia licznych teorii. Pierwszej lokacji wsi Stary Żywiec w pobliżu opuszczonego miasta dokonali najprawdopodobniej książęta oświęcimscy w I poł. XV wieku. Dokument lokacyjny nie zachował się jednak. W 1477 r. Stary Żywiec został spalony przez wojska królewskie pod dowództwem Jakuba Dembińskiego, a w 1507 r.