Król ten w 1656 nadał żywieckiemu proboszczowi ks. Stanisławowi Kaszkowicowi rolę w Starym Żywcu z kmieciem Sebastianem Czarnotą, z której przychody od tej pory odprowadzane były do kasy parafii w Żywcu.
W 1669 w Starym Żywcu przy drodze wiodącej obok miejscowości w kierunku Porąbki na rozkaz króla Jana Kazimierza została wzniesiona drewniana kaplica św. Wita, powstała przy źródle o tej samej nazwie. Dzięki obmyciu się wodą pochodzącą ze źródła władca miał zostać uzdrowiony z choroby oczu. W późniejszym okresie kaplica ta uległa zawaleniu i w 1869 na jej miejscu wzniesiono nową, murowaną budowlę w stylu neogotyckim.
Na przełomie XVII i XVIII wieku miejscowy folwark stanowił główny element wsi. Był on miejscem odrabiania pańszczyzny przez zamieszkałych w okolicy kmieci. Poza pracującą w nim stałą służbą zatrudniał również 4 zagrodników oraz nieokreśloną liczbę komorników, jak również osoby pracujące w podległych mu zakładach wykorzystujących urządzenia z napędem wodnym.
W 1705 doszło do pożaru folwarku w Starym Żywcu, który został następnie odbudowany. W 1712 w folwarku doszło do rozprzestrzenienia się choroby zakaźnej pośród hodowanego tam bydła, w związku z czym zamknięta została droga łącząca miejscowość z Kętami.