W 1904 Onufry Mikuszewski pozyskał zezwolenie na prowadzenie w Starym Żywcu produkcji garncarsko-kaflarskiej. W 1904–1906 wybudował tu zespół budynków, w których uruchomione zostało wytwarzanie kafli szamotowych oraz do budowy pieców kuchennych i pokojowych, a także produkcja płyt szamotowych do wykładania pieców piekarniczych. Przedsiębiorstwo prowadziło również usługi zduńsko-kaflarskie. Z biegiem czasu pracę w zakładzie rozpoczęli synowie Mikuszewskiego – Leon, Juliusz, Karol i Konrad. Podczas odbywania służby wojskowej przez Leona Mikuszewskiego w latach 1916–1918 (w Armii Austro-Węgier na obszarze Siedmiogrodu) oraz 1919–1921 (w Wojsku Polskim w garnizonach w Nowym Targu i Rzeszowie) wsparciem ojca w prowadzeniu firmy zajął się Karol Mikuszewski, projektujący również wzory dekoracyjne umieszczane na produkowanych tu kaflach. Starożywiecki zakład kaflarski przeprowadzał remonty i konserwację pieców w zamku i pałacach należących do Karola Stefana Habsburga. Budował też ozdobne piece i kominki w powstających wówczas schroniskach turystycznych na obszarze Beskidu Śląskiego i Beskidu Żywieckiego.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stary Żywiec · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.