Realizacje firmy spotkać można było nie tylko na Żywiecczyźnie, ale również na terenie okolicznych powiatów, jak na przykład w Limanowej.

W miejscowości funkcjonował także młyn parowy.

Dwudziestolecie międzywojenne thumb|Kaplica św. Wita, lata 1910–1933 Według Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z 1921 Stary Żywiec liczył 454 mieszkańców. Wszyscy byli wyznania rzymskokatolickiego i narodowości polskiej.

W 1921 roku powstał projekt przyłączenia do Żywca przyległych jednowioskowych gmin podmiejskich, w tym Starego Żywca, co spotkało się z reakcją odmowną Wydziału Powiatowego oraz władz miasta.

Zabudowania folwarku w Starym Żywcu w okresie międzywojennym stanowiły trzy grupy budynków, rozmieszczone w znacznej odległości od siebie, co miało na celu zapobieżenie rozprzestrzenianiu się ewentualnego pożaru. W jednym z nich funkcjonowała stadnina koni rasowych, które były następnie nabywane przez ziemian oraz Wojsko Polskie. W oddaleniu od niej znajdowała się obszerna stodoła, po której bokach zlokalizowano klepiska o znacznej powierzchni, a po bokach klepisk wzniesiono duże magazyny do przechowywania zboża. Na terenie tym prowadzony był także omłot zboża za pomocą młocarni. Przy kolejnym placu zlokalizowane były stajnie dla koni wykorzystywanych przy pracach w folwarku oraz obora mieszcząca około 100 krów.