W latach 1927–1933 przewodniczył Towarzystwu Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych, zdominowanej przez Narodową Demokrację organizacji zawodowej pracowników oświaty. W latach 1928–1930 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Matematycznego, a od 1931 – prezesa Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (aż do jego wcielenia do PAN w 1952 roku). Był organizatorem i prezesem I Kongresu Matematyków Słowiańskich w Warszawie w 1929. Brał także udział jako delegat PAU w Międzynarodowych Kongresach Matematycznych w Toronto (1924), Bolonii (1928), Zurychu (1932) i Oslo (1936). Przewodniczył także Towarzystwu Przyjaźni Polsko-Rumuńskiej.

II wojna światowa Wybuch II wojny światowej zastał go w Warszawie. W okresie okupacji pracował formalnie jako urzędnik magistratu polskiego w Warszawie. Równocześnie nadal prowadził działalność dydaktyczną, wykładając w podziemnym uniwersytecie. Nie przerwał także pracy naukowej. Niektóre spośród licznych jego prac były publikowane w Sprawozdaniach Akademii Papieskiej w Rzymie;