Zmodyfikowanym systemem ogrzewania piecowego były piece brykietowe. Piec znajdował się na zewnątrz i ogrzewał powietrze lub wodę w zbiorniku; następnie zbiornik ten ogrzewał wagon. Jednakże nie sprawdził się ze względu na kłopotliwą obsługę oraz wysokie koszty eksploatacji. System ten był stosowany w wagonach PKP do lat 50. XX wieku.
Ogrzewanie powietrzne jest znacznie ulepszoną wersją pieców brykietowych. Piec opalany był koksem, ogrzewał powietrze, które rurkami rozchodziło się do grzejników. Ponadto piece te posiadały regulację. Jednakże czym dalej od pieca, tym regulacja była mniej dokładna i zależna od ustawień we wcześniejszych przedziałach.
Ogrzewanie wodne jest lepszą wersją ogrzewania powietrznego, z tą różnicą, że zamiast powietrza w rurach płynęła woda, co znacznie poprawiło możliwość regulacji. W wersji ulepszonej woda nie była podgrzewana przez piec, lecz elektrycznie (z lokomotywy). W tej wersji stosuje się ją czasem nawet do dziś, głównie w wagonach sypialnych (wagon może być ogrzewany niezależnie, także po odłączeniu od lokomotywy).