Ceaușescu wykorzystał zmiany w Komitecie Centralnym do powołania Komisji Partii, która rozpoczęła badania nad czystkami stalinowskimi w Rumunii i dokonała rehabilitacji wielu działaczy poddanych represjom stalinowskim (w tym m.in. Ștefana Forișa, Lucrețiu Pătrășcanu, Mirona Constantinescu). Zarówno badania nad czystkami politycznymi, jak i rehabilitacja były pozorne. Dwa lata później, w 1967 roku, objął stanowisko przewodniczącego Rady Państwa (od 1974 przyjął także tytuł Prezydenta Socjalistycznej Republiki Rumunii). Pod koniec kwietnia 1968 roku na kongresie partii Ceaușescu potępił stalinowskiego poprzednika, Gheorghiu-Deja i zrehabilitował kolejne ofiary stalinowskiego terroru. Działanie to miało na celu stworzenie wokół Ceaușescu aury szczerego, odważnego i patriotycznego komunisty i antystalinisty.
Polityka wewnętrzna w latach 60. Dzięki wydobyciu surowców naturalnych gospodarka Rumunii rozwijała się (w latach 1950–1973 wskaźniki wzrostu gospodarczego wynosiły średnio 10% rocznie). Rumunia samodzielnie rozwijała szereg branż produkcyjnych, nie zgadzając się tym samym na przypisaną jej rolę dostawcy surowców, narzuconą przez Związek Radziecki.