W latach 70., na skutek deficytu artykułów rolnych, surowców i energii oraz uporczywego rozwijania niedochodowego przemysłu ciężkiego doszło do załamania gospodarczego.
Rumunia w latach 60. uchodziła za najbardziej liberalny kraj w bloku wschodnim. Ceaușescu zdecydował się odstąpić od masowych represji i wypuścić tysiące osób z więzienia. Poprawie poziomu życia towarzyszył rozwój kultury i nauki. Zmiana nastąpiła 21 sierpnia 1968 roku, po inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Zwołano wiec przed budynkiem Komitetu Centralnego Rumuńskiej Partii Komunistycznej. W jego trakcie Ceaușescu wygłosił przemówienie, w którym wezwał Rumunów do obrony państwa przed sowiecką inwazją. Tysiące ludzi wstąpiło w szeregi Gwardii Patriotycznej oraz zapisało się do partii (wśród nich znalazł się pisarz Paul Goma, uchodzący w latach 70. za „rumuńskiego Sołżenicyna”). Dzięki temu Nicolae Ceaușescu zdobył popularność na Zachodzie oraz otrzymał nieoficjalną obietnicę pomocy w razie agresji.
W 1965 roku Nicolae Ceaușescu nakazał wyburzenie kilku dzielnic Bukaresztu, by móc postawić budynki użyteczności publicznej. W 1966 roku wprowadzono zakaz aborcji dopuszczający nieliczne wyjątki.