Pod koniec lat 70. zaangażował się w życie polityczne nowo powstałej Rumelii Wschodniej, współtworząc Partię Narodową, a następnie stając na jej czele. Po pierwszych wyborach do lokalnego parlamentu, zwanego Zgromadzeniem Dzielnicowym (bułg. Областно събрание), przeprowadzonych jesienią 1879, został przewodniczącym obrad, zaś w latach 1882–1883 był ministrem finansów prowincji. W 1883 osiedlił się w Sofii i w tym samym roku objął posadę dyrektora Bułgarskiego Banku Narodowego. W połowie 1885 przebywał w Belgii, Szwajcarii i Grecji, gdzie zaznajamiał się z metodami działania tamtejszych banków. Po powrocie do ojczyzny zaproponował szereg zmian w funkcjonowaniu swojej placówki, które przedłożył parlamentowi Księstwa Bułgarii.
W 1886 był członkiem delegacji podpisującej w Budapeszcie pokój z Serbią po wojnie z 1885. W tym samym roku wszedł w skład rządu Petka Karawełowa oraz Wasiła Radosławowa, obejmując urząd ministra finansów. W 1892 został przewodniczącym pierwszych Targów Rolniczo-Przemysłowych w Płowdiwie.
Po upadku reżimu Stefana Stambołowa w 1894 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Karierę parlamentarzysty kontynuował niemal bez przerw do 1923.