Dwukrotnie, w 1901 i 1913, był Przewodniczącym Zgromadzenia Narodowego.
W 1894 po raz trzeci stanął na czele Ministerstwa Finansów, tym razem w gabinecie Konstantina Stoiłowa. Pełnił także funkcję szefa Resortu Handlu i Rolnictwa.
W 1898 został przewodniczącym Bułgarskiej Akademii Nauk, której członkiem był od 1884. Godność tę piastował do chwili śmierci w 1924.
W 1901, po śmierci Stoiłowa, stanął na czele Partii Narodowej. Dziesięć lat później, w marcu 1911, został premierem Carstwa Bułgarii, a także ministrem spraw zagranicznych i wyznań wiary. W okresie jego rządów Bułgaria przystąpiła do Ligi Bałkańskiej, a następnie do I wojny bałkańskiej. Wkrótce po jej zakończeniu podał się do dymisji.
W 1920 został jednym z liderów nowo powstałej Zjednoczonej Partii Narodowo-Postępowej. Dwa lata później wyjechał do Francji, unikając w ten sposób represji ze strony rządu Aleksandyra Stambolijskiego skierowanych przeciwko opozycji. Po zamachu stanu 9 czerwca 1923 powrócił do ojczyzny i wstąpił do prorządowego Porozumienia Demokratycznego. Niecały rok później zmarł.