Po powrocie do Galicji administrował rodzinnym majątkiem w Snopkowie (1880–1881), następnie został członkiem zarządu kolei Lwów-Czerniowce-Jassy (1882–1884). Szybko usunięty ze stanowiska z powodu dążenia do spolszczenia personelu tego przedsiębiorstwa. Założył wówczas wraz z Franciszkiem Longchampsem kopalnię ropy naftowej w Słobodzie Rungurskiej, przekształcając ją w jedną z przodujących firm galicyjskiego przemysłu naftowego. Zatrudnił w niej także swego bratanka Zygmunta Lewakowskiego. Założył także nowe kopalnie w Iwoniczu i Borysławiu. mały|346x346px|Karol Lewakowski (1912) W 1883 powrócił do Lwowa, gdzie prowadził odtąd kancelarię adwokacką, od 1891 po przejęciu kancelarii brata Augusta także w Krośnie. Zaangażował się także zgodnie ze swymi demokratycznymi przekonaniami w życie polityczne. Był posłem wybieranym z kurii II (gmin miejskich) z okręgu wyborczego nr 1 (miasto Lwów) do austriackiej Rady Państwa VI kadencji (od 4 grudnia 1884 do 23 kwietnia 1885, po rezygnacji Juliana Zachariewicza), VII kadencji (od 22 września 1885 do 1 czerwca 1888 i od 30 października 1888 do 23 stycznia 1891), VIII kadencji (od 9 kwietnia 1891 do 22 stycznia 1897)Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim 1848–1918, Warszawa 1996, s. 376, 409, 418.. W parlamencie austriackim należał do Koła Polskiego w Wiedniu.